Meer tijd en rust

Toen het destijds na de moeilijke jaren wat beter ging met de verdiensten van de zaak, maakte ik met Gijs en James de volgende afspraken. Ze kregen een basissalaris naar de functie, 5.000 gulden per jaar extra omdat ze mijn broers waren en zich meer inzetten dan gewone werknemers en per man 10 procent van alle winst. Deze afspraak heeft 35 jaar goed gewerkt en daar ben ik best trots op, want in heel wat familiebedrijven is het heel anders gelopen. We hebben daar op het feest van 55 jaar Dorrestijn aandacht aan geschonken met een blijvende herinnering. Met James’ zoon Danny en mijn zoon Jan Robert had ik als beloning naast hun salaris een aandelenregeling getroffen, dat was zowel fiscaal als toekomstgericht de beste oplossing.

In 1995 begon ik erover na te denken om de zaken te verkopen. Ik wilde stoppen als ik 60 was, dan had ik 45 jaar gewerkt en dat vond ik genoeg. Voorzichtig besprak ik dat met James en Gijs en met Jan Robert en Danny. Het lag niet zo simpel, want er moest wel geld op tafel komen. Ze hadden wel een mooi huis en een goede auto, maar dat zet niet genoeg zoden aan de dijk om een transportonderneming, een stuwadoors-en havenbedrijf en een tv-studio over de nemen. Na veel overleg met diverse accountants was het de heer Roza van Roza Accountants die de zaak zo wist te regelen dat mijn broers de zaken konden overnemen en ik er financieel naar tevredenheid kon uitstappen. James vroeg of ik niet nog vijf jaar als algemeen directeur wilde blijven zitten. Ik voelde me gestreeld want ik kostte echt wel geld en ik zei erover te zullen nadenken.

Daar was ik mee doende toen ik een jeugdvriendje in het dorp zag lopen, Hans van Klingeren. Op mijn vraag hoe het met hem ging vertelde hij dat hij de laatste vier à vijf jaar erg met zijn gezondheid had lopen tobben. Hij was vrijgezel en had naast een nette auto ook een mooie motor in de schuur staan. Hans zei: “Ik heb mijn Honda al vier jaar niet uit de schuur kunnen halen en hem alleen maar kunnen poetsen.” Die woorden deden mij het definitieve besluit nemen om op zestigjarige leeftijd helemaal te stoppen met zakendoen en verantwoording dragen. Niemand weet hoe oud hij mag worden en nu voelde ik me nog goed om op de Wildenburg samen met Jenny rustig en mooi te wonen en een poosje van mijn paarden en koeien te genieten. Mijn broers wilden me in kasteel De Hoge Vuursche een afscheidsreceptie geven, maar dat vond ik niks. Ik zei: we geven een goed afscheidsfeest of we doen niets.

Het werd een goed feest in de studio, gepresenteerd door Tineke Verburg en met een optreden van de ons welbekende dansgroep Jeans. Gijs, James, Jan Robert, Danny en ik mochten allen familie, vrienden en zakelijke relaties uitnodigen. Het werd een schitterend feest met als klap op de vuurpijl het door Gijs in het geheim georganiseerde bezoek en optreden van de muziekkapel uit St. Jakob. Toen ik ze binnen zag komen werd ik helemaal stil. Voorzitter Bast Niedermoser van het plaatselijke toerismeverband zei in zijn toespraak: “De bergen roepen om Jenny en Jan.” Op dat moment besloot ik mijn plan door te zetten om naast mijn vijf jaar geleden verkochte huis in St. Jakob een nieuw huis te bouwen.