Een rijke ervaring

Tot het programma van World Servants behoorde ook kinderwerk. Ik dacht dat dat voor vrouwen was, maar ze vroegen mij ook om mee te doen. Op weg naar de school kwamen de kinderen uit alle hoeken en gaten vandaan en gaven de vrouwen van de leiding een hand. Het groeide aan tot zo’n dertig à veertig kinderen. Zelf gaf ik een jochie van een jaar of vier een hand. Meestal ben je geneigd het leukste kind een hand te geven, maar dit was niet zo’n mooi jongetje. Ik gaf hem een hand, of hij mij, en ik schrok want ik voelde dat op de muis van zijn hand een hele bult was gegroeid. Hij was ooit in iets scherps gevallen en men had het nooit gehecht. Dat word je echt op de feiten gedrukt, dat daar heel andere wetten gelden dan bij ons. Bovendien werd hij door de juffrouw resoluut weggestuurd, omdat hij geen schoenen en geen shirt aan had.

Dat vond ik een beetje lullig, maar de juf zei dat ze moesten leren en dat het vergeleken met vorig jaar al veel beter ging. Na een kwartier kwam hij terug met een gescheurd shirt, redelijke sandalen en ook nog twee broertjes. Na een Bijbelverhaal gingen de kinderen kleuren, ik deelde de kleurpotloden uit en bij mij kon je ze slijpen. Ik heb er ondanks alle zichtbare armoede van genoten. De klok liep hier vijftig jaar achter ten opzichte van Nederland. Ik zag ook auto’s die ik herkende van vijftig jaar eerder, uit de tijd dat ik op de tractor zat om melk op te halen. Maar hier repareren ze alles op een manier zoals wij het vlak na de oorlog deden.

Met het metselen ging het goed, maar ’s middags werd het in de zon wel vijftig graden, dus was ik blij als we soms om half vier konden stoppen. De groep vond dat mijn haar te lang was, dus op een dag ging ik naar de kapper. Zijn zaak bestond uit een afdakje aan een huisje, vier gammele stoelen en een ijzeren stoel voor de klant. Zijn gereedschap lag op een muurtje: een tondeuse, een schaar, een borsteltje, een scheermesje in een papiertje en een afgesneden plastic jerrycan om je nek en je oren nat te maken. In een afgebroken autospiegel mocht je het resultaat van zijn werk bewonderen. Tegen de klant voor mij zei ik dat hij zich geen zorgen hoefde te maken, omdat de kapper waarschijnlijk regelmatig oefende op zijn geiten.

Het verkeer is hier ongelofelijk. Een herrie van toeterende bromfietstaxi’s met twee, soms drie of vier mensen op krakkemikkige bromfietsen, busjes afgeladen met eraan hangende mensen en in de geopende zijdeur een jongen die op zijn manier het verkeer tegenhoudt op het moment dat het busje zich met ware doodsverachting in het verkeer stort.

De regel is dat een grote weg voorrang heeft boven een kleine, maar als de grote te druk is, wringt men zich er gewoon tussen. Na anderhalve week verhuisden we van het dorp San Pedro naar de hoofdstad San Domingo. Daar zouden we helpen een bijgebouw bij een school af te schilderen en drie toiletten te plaatsen. De school staat in een krottenwijk, de stad zelf is veel schoner dan het vorige dorp en de auto’s doen niet veel onder voor die van ons. Voor het eerst hebben we in een restaurant gegeten.

Ik had wel een goed glas whisky gelust, maar dat doen christenen niet in dit land. Wel heb ik genoten van een mooi zwembadje. In de kamers lopen wel hagedissen en kikkertjes, maar dat vinden ze hier normaal. Zeventien dagen heb ik in de Dominicaanse Republiek gewerkt en het heeft veel met me gedaan. Zelden ben ik zo geraakt door zowel het werk als het iedere morgen zingen en bidden. Ik had na afloop het gevoel dat ik veertien dagen naar de kerk was geweest. Toen ik vanaf Schiphol de Wildenburglaan opreed en mijn eigen rijkdom zag schoot ik gewoon vol en dacht: waar heb ik het aan te danken, dat ik hier mag leven en niet waar ik net vandaan kom. Daarna heb ik het nog drie keer gedaan en ik ben er hele waardevolle levenservaringen rijker van geworden.