Joop van den Ende zoekt studioruimte

Gelukkig was ik niet die enige, een stuk verder op de Drakenburgerweg was Dirk van de Broek begonnen met de bouw van een tennishal. Dirk zat in hetzelfde schuitje als ik, veel te zwaar door de rente die op dat moment veel te hoog was om vast te zetten in een normale hypotheek. Bijna wekelijks kwam hij overleggen wanneer het een half puntje gezakt was. Zelf beleefde ik hoe banken zijn als ze het benauwd krijgen.

Op een dag kreeg ik bezoek van de directeur van de ING Baarn die me kwam vertellen dat mijn dekking van grond en gebouw niet meer toereikend was. Hij verzocht me vriendelijk doch dringend om met mijn woonhuis aan de Verbindingsweg extra garant te staan voor de 1,8 miljoen gulden die ik geleend had om de nieuwe hal te bouwen. Ik keek hem een beetje verbaasd aan en zei dat de grond als onderpand diende, plus het gebouw dat circa 1,8 miljoen had gekost. “Ja maar het gebouw tellen we niet meer mee want dat is niet te verhuren en niet te verkopen op dit moment.” Daar had hij wel gelijk in, maar ik zag dat als ons probleem. Dat wimpelde hij af, ik moest extra dekking geven met mijn huis. Nou, zei ik, dat kunt u vergeten. “Dan zeggen wij het vertrouwen in de cliënt Dorrestijn op en zult u wel merken wat we gaan doen.” Gelukkig zakte de rente kort daarna en slaagde ik erin een belastingaanslag van 180.000 naar 14.000 gulden te verlagen door een brief aan het ministerie te schrijven, waarin ik uitlegde hoe slecht ik het had en dat ik ervan droomde ooit weer eens inkomstenbelasting te betalen.

Kortom de zon begon weer een beetje te schijnen. Helemaal toen ik in de Gooi-en Eemlander een advertentie las waarin een hal werd gevraagd met een vrije overspanning van 40 meter, die had ik namelijk. Ik schreef op de advertentie en kreeg reactie van het Theaterbureau van Joop van den Ende. Als je dat nu hardop zegt gaan alle deuren open, maar ik had toen nog nooit van de man gehoord. Ik kreeg bezoek van ene Peter Brouwer die de locatie kwam bezichtigen en nader kennismaken. Hij vertelde dat er plannen waren om een hele grote commerciële tv-show te maken die de 1-2-3 Show zou gaan heten. We bespraken de mogelijkheden van het creëren van kleed-en schminkruimte en ik moest uitrekenen of mijn dak-en staalconstructie wel 5 ton aan lichtinstallaties kon dragen. Brouwer vertrok, maar kwam twee weken later terug met de mededeling dat ik uit 31 locaties was uitverkozen om vanuit Baarn de 1-2-3 Show te gaan maken. Dat vond ik geweldig, mede omdat ik voor een periode van drie manden 100.000 gulden zou gaan ontvangen. In een tijd dat het volgens de ING niet te verkopen of te verhuren was, was dat heel veel geld.

We spraken af dat ik de hal geheel zou ontruimen en zij op korte termijn zouden beginnen met het inrichten. Een paar dagen later stonden er vier mensen van een mij onbekende firma op de stoep die vertelden dat ze de zaak gingen intekenen enzovoort. Jullie gaan maar even koffie drinken in de kantine, zei ik, want ik ga eerst even bellen.

Ik belde Peter Brouwer en vertelde hem dat er niets gedaan kon worden voordat we een behoorlijk huurcontact hadden opgesteld. “Ik ga Joop even bellen, die zit in Spanje en die belt je wel terug.” Tien minuten later telefoon: “Joop van den Ende hier, wat is er aan de hand?” Ik vertelde hem dat ik het een en ander eerst behoorlijk op papier wilde hebben alvorens iets in de hal te gaan doen. Hij antwoordde dat er haast gemaakt moest worden, maar kon mijn standpunt wel billijken. “Vind je het goed dat ik vast 10.000 gulden overmaak, dan komt de rest wel als ik weer in Holland ben.” Dat vond ik prima en voor mij was de zaak gedaan.