Kip met gouden eieren weggejaagd

Na een week kwam Peter Brouwer weer langs om de verdere gang van zaken te bespreken. Hij vertelde dat ze ‘s middags een afspraak bij de gemeente hadden om netjes te vertellen wat ze in Baarn gingen opstarten en dat ze er vermoedelijk wel blij mee zouden zijn dat er tv gemaakt zou worden in Baarn. Dat waren ze dus niet, ik kreeg een onthutste Brouwer aan de telefoon die vertelde dat de betreffende wethouder (Siem Teeling) had gezegd dat er door de gemeente Baarn geen toestemming zou worden verleend om televisie te gaan maken in een hal van Dorrestijn op de Noordschil. Ik wist niet wat ik hoorde, zonder enig overleg joeg men daar mijn broodgever van de stoep van het gemeentehuis. Terwijl ik op het punt stond in het armenhuis te verdwijnen. Het paste niet in het bestemmingsplan. Binnen vijf dagen stond ik voor de Raad van State in Den Haag om de beslissing van de gemeente aan te vechten, maar daar werd me duidelijk dat de gemeente zo mocht handelen. Als de gemeente het had gewild, had er een tijdelijke voorziening getroffen kunnen worden, maar dat wilde de gemeente kennelijk niet. Als ik ooit in mijn leven ergens met mijn verstand niet bij kon was het deze beslissing. We zaten vol in een recessie, Fokker failliet, de winkelketen van Gerard de Lange op de fles, gemiddeld 5.000 faillissementen per maand, een werkloosheid van circa 500.000 mensen en de bestuurders van je dorp jagen de kip met de gouden eieren van de stoep van het gemeentehuis af. Onbegrijpelijk dat men dit heeft laten gebeuren. Alles werd naar de tweede optie van de 31 locaties verplaatst, de oude bloemenveiling van Aalsmeer. Volgens het bestemmingsplan kon dat natuurlijk ook nooit, maar de gemeente Aalsmeer was creatiever in het uitvoeren van de wet. Er is later nooit meer iets geweest dat me zakelijk meer pijn heeft gedaan dan deze domme, kortzichtige besluitvorming van het toen zittende college van burgemeester en wethouders van Baarn.

Twee maanden later las ik in de krant dat de gemeente in theater De Speeldoos een avond voor ondernemers van Baarn belegde, over een soepeler gebruik van gebouwen op het industrieterrein de Noordschil. De reden laat zich raden, er waren heel veel mensen die het onbegrijpelijk vonden dat er nee was gezegd. Ik dacht erover na hoe het zou gaan die avond. Ik zou op de eerste rij kunnen gaan zitten met mijn vriend Fred Beerbaum en wethouder Teeling helemaal onderuit halen, er zou geen ondernemer in de zaal zijn die me niet zou steunen. Maar wat zou ik ermee bereiken? Helemaal niets, alleen je gram halen, maar zakelijk dom. Dus bedacht ik wat anders.

Ik belde Teeling op en vertelde hem dat ik op de eerste rij zou gaan zitten, enzovoort, met als resultaat dat we aan het eind van de avond beiden niets bereikt zouden hebben. Hij nodigde me uit voor een gesprek op het gemeentehuis en daar vroeg ik hem hoe hij tot de beslissing was gekomen om nee te zeggen in plaats van een oplossing te zoeken voor zo’n goede zaak voor Baarn en voor mij. Hij gaf aan zich overvallen gevoeld te hebben. “Jij doet ook zomaar zonder met ons te overleggen, gaat maar zo in je hal iets anders doen dan waarvoor een vergunning is verleend.” Eigenlijk had hij gelijk, maar ik vroeg: waarom belt u mij dan niet even om aan te geven dat het niet zo makkelijk was?

In Aalsmeer draaide alles al op volle toeren en dat had ook een heel andere bestemming. Volgens hem mocht het daar ook niet, maar het gebeurde wel. Kortom, we spraken af dat als er weer eens zoiets voor zou komen ik eerst contact met hem zou zoeken zodat hij er rustig over kon nadenken. Teeling zei: “Je zoekt me gewoon op als je weer zoiets hebt.” Die avond in De Speeldoos is normaal verlopen. Na de eerste vraag over waarom Dorrestijn zo was tegengewerkt gaf de wethouder aan dat er een gesprek tussen ons had plaatsgevonden waarin de zaak was uitgelegd en dat er in de toekomst beter overleg zou plaats vinden.