Gerrit Panterij

Een maand voordat ik zou afzwaaien gingen we nog een keer op oefening in Limburg. We werden ergens op de hei bij Venray geïnstalleerd en moesten daar met dummytanks een echte tank nadoen. Ik kwam er een jonge ekster tegen die zijn moeder kwijt of verloren was, hij bleef een beetje om me heen hangen en ik begon hem te voeren. Gerrit Panterij werd hij door één van de kamergenoten genoemd. Gerrit is van Limburg mee naar de Boskamp gegaan en kreeg een kartonnen doos van een vijf-in-één pakket als slaap-en voerplek. Af en toe ging hij vliegen en als hij ‘s nachts bij iemand op zijn kop ging zitten was het gescheld niet van de lucht. Normaal mag je geen huisdieren op de kamer houden maar Gerrit was onze mascotte en werd door de legerleiding gedoogd. In Amersfoort heeft hij nog een week of drie geleefd. Volgens op de kamer gelegen eksterdeskundigen is hij aan porkvergiftiging overleden. Kan je nagaan wat ze ons te vreten gaven, zelfs een ekster ging er kapot aan. We hebben hem met militaire eer begraven. Helaas konden we geen zwarte stof vinden, anders waren we met een rouwband om op appèl gegaan. De dag dat je afzwaait is bijzonder, je beseft dat er een eind is gekomen aan een toch mooie en deels zorgeloze tijd. Zorgeloos omdat je achttien maanden altijd een dak boven je hoofd had en eten kreeg.

Ik geloof niet dat iedereen hetzelfde gevoel heeft gehad, maar ik had het gevoel dat nu mijn echte leven zou beginnen. Het was gek dat je de strozak waar je in het begin zo op gekankerd had en later soms heerlijk op sliep, nu leeg moest schudden. De afzwaaiers van lichting 58-06 gingen nog een keer om de tafel om wat te eten. We zeiden dat de meesten van ons de mooie dingen van de diensttijd wel zouden onthouden en de slechte snel zouden vergeten. Toen was het tijd voor afscheid, er werden handen geschud en klappen op de schouder gegeven en de ouwehap nam op gepaste wijze afscheid van kamer V13 op de Boskamp in Amersfoort.