Naar de parate eenheid

Naar de open dag leefde ieder van de kamer toe. Dat werd de afsluiting van je rekrutentijd, je was dan Huzaar en dat was iets om trots op te zijn. Niet dat je in staat was dit zelf te verzinnen, maar het werd zo vaak tegen je gezegd dat je het wel moest geloven. De dag zelf herinner ik me als bijzonder. Je ouders mochten dan komen kijken wat er in zes weken van je gemaakt was.

Mijn vader was ook gekomen met uiteraard mijn meisje Jenny. Ook was mijn een na jongste broertje Gijs mee gekomen, die had me volgens mijn vader het meest gemist. Gijs was zeven jaar jonger en zou in mijn verdere leven heel lang naast me blijven. Het deed me best wat hen daar te zien staan, we mochten er uiteraard nog niet naar toe, want eerst moesten de officiële ceremonie worden afgewerkt.

Deze bestond uit het vertellen dat je Huzaar was geworden en dat was niet zo maar wat, je moest er trots op zijn dat je in een van de mooiste regimenten van het leger mocht dienen. Na het uitvoeren van een exercitiedemonstratie waar de meesten toch stiekem trots op waren, werden onze zwarte baretten uitgereikt en mocht je voor het eerst na zes weken je meisje weer aan je hart drukken. Nou, dat deed me best even wat na zes weken uitgekafferd te zijn, waarin men tracht je wijs te maken dat je niets anders bent dan een burgerlul die pas mens wordt als je de opleiding met goed gevolg hebt doorstaan. Er ging dan ook een bijzonder warm gevoel door me heen toen ik Jenny in mijn armen sloot en haar eindelijk na al dat schrijven weer eens kon kussen. Gijs stond maar een beetje bedremmeld naar me te kijken. Hij moest duidelijk wennen aan dat gekke pakje dat zijn grote broer ineens aan had.

Daarna werden we losgelaten en mochten we de stad in met de mededeling ons netjes te gedragen. En dat we ons over een week op tijd moesten melden bij ons parate onderdeel, dat is een legereenheid waar je wordt geplaatst na je opleiding. Voor mij was dat het 41e tankbataljon gelegerd in de barakken van het oude concentratiekamp De Boskamp in Amersfoort. Nou, dat kon veel beroerder, dacht ik bij mezelf. Er waren jongens die her en der in het land gestationeerd werden en ik had de mazzel 14 kilometer van huis gelegerd te worden en wat het fijnste was, een beetje in de buurt van Jenny te blijven. Met dat vooruitzicht en veel verhalen over de parate troepen ging ik een weekje naar huis om weer eens op een vrachtwagen te stappen want dat had ik toch ook wel erg gemist.