Slotwoord

Intussen is de operatie uitgevoerd en schreef ik deze mail aan de met me meelevende familie en vrienden.

Lieve meelevenden,

Zoals de meesten van u weten, zou ik op 26-04-2011 in het Radboud in Nijmegen geopereerd worden aan een kwaadaardige tumor in de endeldarm. Ik lag die dag om twaalf uur op de operatietafel op de O.K., geheel voorzien van slangen en bewakingspleisters, toen de chirurg binnenkwam en vertelde dat er problemen waren met de operatieapparatuur. De technische dienst was er mee bezig en zo gauw het euvel was opgelost, zou hij gaan opereren.

Aangezien ik de narcose in de arm al had gehad, merkte ik alleen nog dat ik uit de O.K. de uitslaapzaal werd ingereden. Om half vier werd ik wakker en constateerde dat er niets met me was gebeurd. Ik werd terug gebracht naar zaal en om half zes kwam de chirurg vertellen dat hij niet kon opereren en helaas ook niet wist wanneer dat wel weer kon.

Ik vroeg hem of hij uitleg wilde geven hoe hij wilde opereren en wat er nu fout ging. Dat wilde hij graag doen. Hij vertelde dat hij via de anus zou opereren door middel van microchirurgie, en met een geavanceerde slang voorzien van lichtcamera lucht om de darm op te blazen, een elektrisch mes en een hechtingsapparaat het lichaam ingaat. Als hij gaat snijden ontstaat er rook en daarom is de slang ook voorzien van een afzuigapparaat en bij die afzuiger sloeg steeds de zekering door. Hij had hem al een paar keer gereset maar hij dorst de operatie niet aan. Ik gaf hem een hand en zei goed gewerkt dokter. Als we halverwege moeten stoppen zijn we verder van huis. Hij zei: “Ja dat kunt u wel zeggen, maar daar bent u niet mee geopereerd en ik weet niet wanneer de fabrikant weer groen licht geeft.” Nou dan gaat Jan toch lekker naar huis, en als u de zaak weer in orde hebt belt u me op en met een uur sta ik weer hier.

Dat werd een week, en exact een week later lag ik dus weer op tafel en werd ik op de slaapzaal wakker na een voor zover als ik kon beoordelen geslaagde operatie en is mijn tumor verwijderd zonder stoma!! En dat was toch de reden dat ik voor het Carts Studie project koos en naar het Radboud in Nijmegen ben gegaan.

Het is een heel verhaal geworden maar nu weet een ieder die me heeft gesteund hoe het is gegaan, en ik dank mede namens Jenny en onze kinderen alle lieve mensen die ons door middel van gebed, kaartje, duimen, gebaar of gedachten in deze spannende tijd tot steun zijn geweest.

Tot zover de mail. Intussen zijn we vijf weken verder en zijn we met de caravan naar Normandië en Parijs geweest het is allemaal goed gegaan. Lichamelijk ben ik volgens mij weer ongeveer op het niveau van gezondheid voordat de kanker zich openbaarde. Ik moet wel om de drie maanden gecontroleerd worden in het Radboud, maar daar ben ik eigenlijk wel blij mee, er lopen legio mensen die niet gecontroleerd worden en dan maar moeten afwachten tot ze iets merken. Zo zie je dat ieder nadeel toch zijn voordeel heeft.

We gaan nu een aantal foto’s opzoeken om het geheel ook voor onbekende lezers een gezicht te geven en dan hoop ik dat de lezer er net zo van geniet als ik van mijn leven heb mogen genieten.